مخازن رسمی

از ArchWiki پارسی
پرش به: ناوبری، جستجو

مخزن‌ نرم‌افزار یک محل ذخیره‌سازی است که بسته‌های نرم‌افزار برای نصب از آنجا بازیابی می‌شوند.

مخازن رسمی آرچ لینوکس دارای نرم‌افزار‌های مهم و ضروری است که به راحتی با Pacman قابل دسترسی است. بسته‌ها توسط نگه‌دارنده‌های بسته، نگه‌داری می‌شوند.

بسته‌ها در مخازن رسمی به طور مداوم ارتقا می‌یابند. این یعنی هنگامی که یک بسته ارتقا می‌یابد، نسخه‌ی قدیمی آن از مخزن حذف می شود.

برای آرچ هیچ انتشار عمده ای وجود ندارد. هر بسته که به نسخه جدید ارتقا پیدا می کند، در منابع موجود می شود.

هر مخزن همیشه منسجم و هماهنگ است به این معنا که هر بسته که در مخزن میزبانی می‌شود، نسخه‌ی سازگار متقابل با سیستم دارد.

مخازن

هسته (core)

این مخزن در آدرس ‎.../core/os‎ در mirror مورد نظر یافت می‌شود.

مخزن هسته دارای بسته‌هایی برای

  • بوت کردن آرچ لینوکس
  • اتصال به اینترنت
  • ساختن بسته ها
  • مدیریت و تعمیر فایل سیستم ها
  • تنظیمات پروسه های سیستم

همینطور وابستگی‌‌های بسته‌های بالا است.

مخزن هسته منصفانه دارای الزامات محض است. Developers/users need to signoff on updates before package updates are accepted. For packages with low usage, a reasonable exposure is enough: informing people about update, requesting signoffs, keeping in #testing up to a week depending on the severity of the change, lack of outstanding bug reports, along with the implicit signoff of the package maintainer.


توجه: برای ساخت یک مخزن هسته‌ی (یا مخازن دیگر) محلی بدون ارتباط اینترنت Pacman tips#Installing packages from a CD/DVD or USB stick را مطالعه کنید.

extra

این مخزن در آدرس ‎.../extra/os‎ در mirror مورد نظر یافت می‌شود.

مخزن extra تمام بسته هایی را که در مخزن هسته نمی‌گنجند، در بر می‌گیرد. برای مثال: xorg، مدیر پنجره‌ها، مرورگر‌ها، دستگاه‌های پخش رسانه، ابزار برای کار با زبان‌هایی چون پایتون و روبی، و چیزهای دیگر.

اجتماعی (community)

این مخزن در آدرس ‎.../community/os‎ در آیینه مورد نظر یافت می‌شود.

مخزن اجتماعی دارای بسته‌هایی از AUR است که توسط کاربران قابل اعتماد تصویب شده‌اند. اگر توسعه‌دهنگان، این بسته‌ها را برای توزیع، حیاتی در نظر بگیرند، بعضی از این بسته‌ها در نهایت به مخزن هسته یا extra انتقال می‌یابند.

Multilib

این مخزن در آدرس ‎.../multilib/os‎ در آیینه مورد نظر یافت می‌شود.

مخزن multilib دارای نرم‌افزارهای ۳۲ بیتی و کتاب‌خانه‌های مورد استفاده در ساخت نرم‌افزارهای ۳۲ بیتی در یک سیستم ۶۴ بیتی است. (برای مثال: wine، steam و غیره)

برای اطلاعات بیشتر multilib را مطالعه کنید.

آزمایشی (testing)

هشدار: اگر مخزن آزمایشی خود را فعال می‌کنید، حواستان را جمع کنید. ممکن است سیستم شما پس از یک به‌روز‌رسانی آسیب ببیند. تنها افراد با‌تجربه که می‌دانند چطور با یک سیستم آسیب‌دیده رفتار کنند، باید از این مخزن استفاده کنند.

این مخزن در آدرس ‎.../testing/os‎ در mirror مورد نظر یافت می‌شود.

مخزن آزمایشی دارای بسته هایی است که داوطلب حضور در مخزن هسته یا extra هستند.

بسته‌های جدید به مخزن آزمایش می‌روند اگر

  • مقصد آن‌ها مخزن هسته باشد. هر بسته‌ای برای مخزن هسته باید از مخزن آزمایشی عبور کند.
  • انتظار برود آن بسته به چیزی هنگام به‌روز‌رسانی آسیب می‌رساند و ابتدا باید آزمایش شود.

مخزن آزمایشی تنها مخزنی است که می‌تواند با مخازن رسمی دیگر تصادف نامی داشته‌باشد. اگر فعال شود، باید اولین مخزن در پرونده‌ی ‎/etc/pacman.conf‎ باشد.

توجه: مخزن آزمایشی برای جدید‌ترین بسته ها نیست. بخشی از هدف آن نگه‌داری بسته‌های به‌روزی است که پتانسیل آسیب رساندن به سیستم را دارند، یا بسته هایی که می‌خواهند بخشی از مخزن هسته باشند، یا به شکل‌های دیگر بحرانی باشند. کابران مخزن آزمایشی تشویق می‌شوند که با arch-dev-public mailing list در ارتباط باشند، testing repository forum را مشاهده کنند و تمام مشکلات را گزارش دهند.
هشدار: اگر مخزن آزمایشی را فعال کردید، باید مخرن اجتماعی-آزمایشی را هم فعال کنید.اگر هر یک از مخازن آزمایشی زیر را فعال کردید، باید هر دو مخزن آزمایشی و اجتماعی-آزمایشی را هم فعال کنید.

اجتماعی-آزمایشی (community-testing)

این مخزن شبیه مخزن آزمایشی است با این تفاوت که بسته‌های آن داوطلب حضور در مخزن اجتماعی هستند.

Multilib-testing

این مخزن شبیه مخزن آزمایشی است با این تفاوت که بسته‌های آن داوطلب حضور در مخزن multilib هستند.

Gnome-unstable

این مخزن شامل آخرین نسخه‌ی میزکار گنوم است قبل از اینکه وارد مخزن آزمایشی شود.

برای فعال کردن آن، خطوط زیر را به پرونده‌ی ‎/etc/pacman.conf‎ اضافه کنید:

[gnome-unstable]
Include = /etc/pacman.d/mirrorlist

ورودی gnome-unstable باید اولین خط در فهرست مخازن باشد. (قبل از ورودی آزمایشی) لطفاً مشکلات مربوط به بسته‌ها را در bug tracker گزارش دهید. چیزهای دیگر که باید گزارش شوند را باید به GNOME Bugzilla گزارش دهید.

Kde-unstable

این مخزن شامل آخرین نسخه‌ی بتا یا داوطلب انتشار KDE Plasma و نرم‌افزار‌های آن است.

برای فعال کردن آن، خطوط زیر را به پرونده‌ی ‎/etc/pacman.conf‎ اضافه کنید:

[kde-unstable]
Include = /etc/pacman.d/mirrorlist

ورودی kde-unstable باید اولین خط در فهرست مخازن باشد. (قبل از ورودی آزمایشی) اگر مشکلی مشاهده کردید حتماً گزارش دهید.

غیرفعال کردن مخازن آزمایشی

اگر مخازن‌ آزمایشی را فعال کردید، سپس تصمیم گرفتید آن‌ها را غیرفعال کنید، شما باید:

  1. خط ورودی آن‌ها را از پرونده‌ی ‎/etc/pacman.conf‎ حذف یا کامنت کنید.
  2. یک بار دستور ‎# pacman -Syuu‎ را برای عقب‌گرد به‌روز‌رسانی‌ها از مخازن اجرا کنید.

بخش دوم اختیاری است اما اگر با مشکلی مواجه شدید آن را به خاطر داشته باشید.

پیشینه‌ی تاریخی

بیشتر تقسیم‌بندی‌های مخازن برای دلایل تاریخی است. در اصل زمانی که آٰرچ أینوکس کاربران کمی داشت، تنها یک مخزن به نام «رسمی» (هسته‌ی حال) وجود داشت.در آن زمان، مخزن رسمی تنها شامل نرم‌افزارهای ترجیحی Judd Vinet بود. آن مخزن طراحی شده بود تا از هر نوع نرم‌افزار یکی را شامل شود؛ یک میزکار، یک مرورگر و غیره.

آن زمان کاربرانی بودند که انتخاب‌های Judd را نمی‌پسندیدند. پس به دلیل سادگی سامانه ساخت آرچ (ABS)، آن‌ها بسته‌های خودشان را می‌ساختند. این بسته‌ها وارد مخزنی به نام «غیررسمی» و توسط توسعه‌دهندگانی غیر از Judd نگه‌دار می‌شدند. در نهایت هر دو مخزن که یکسان به نظر می آمدند، توسط توسعه‌دهندگان پشتیبانی می‌شدند، پس نام رسمی و غیررسمی دیگر منظور اصلی‌ خود را نمی‌رساندند. پس متعاقباً تا نزدیکی انتشار ۰.۵ به مخزن جاری(current) و extra تغییر نام دادند.

کمی پس از انتشار ۲۰۱۷.۸.۱ ، مخزن جاری(current) برای جلوگیری از اشتباه گرفتن بسته‌هایی که شامل می‌شد، به هسته(core) تغییر نام داد. از دید توسعه‌دهندگان و جامعه، مخازن کم و بیش یکسان بودند، اما مخزن هسته تفاوت‌هایی داشت. فرق اصلی آن این بود که بسته‌هایی برای CD های نصب و انتشار‌های عجله‌ای تنها از مخزن هسته دریافت می‌شد. این مخزن هنوز یک سیستم کامل لینوکس به شما می‌داد، اما آن، سیستم لینوکسی که شما بخواهید، نبود.

تقریباً زمان انتشار ۰.۵/۰.۶ ، تعداد زیادی بسته بود که توسعه‌دهندگان نمی‌خواستند نگه‌داری شوند.‌ Jason Chu مخزن کاربران قابل اعتماد را ساخت، مخزنی غیررسمی که تنها کاربران قابل اعتماد می‌توانستند بسته‌هایی که ساخته‌اند را در آن قرار دهند. این یک مخزن نمایشی بود که بسته‌ها باید توسط یکی از توسعه‌دهندگان آرچ به مخزن رسمی ارتقا می‌یافتند، اما به جز این، توسعه‌دهندگان و کاربران قابل اعتماد کم و بیش متمایز شده بودند.

این عمل برای مدتی کارساز بود، تا وقتی که کاربران قابل اعتماد از مخزن خود خسته شده بودند و کاربران غیر قابل اعتماد هم می‌خواستند بسته‌های خود را به اشتراک بگذارند. این توسعه‌دهندگان را به سوی توسعه‌ی AUR هدایت کرد. کاربران قابل اعتماد در یک گروه گره‌خورده‌ی نزدیک دور هم جمع شده و مجموعاً از مخزن اجتماعی(community) نگه‌داری می‌کنند. کاربران قابل اعتماد هنوز یک گروه جداگانه از توسعه‌دهندگان آرچ لینوکس هستند و ارتباط چندانی بین آن‌ها وجود ندارد. به هر حال، بسته‌های معروف در فرصت مناسب از مخزن اجتماعی(community) به extra ارتقا می‌یافتند. همچنان AUR به کاربران غیر قابل اعتماد اجازه می‌داد PKGBUILD های خود را ثبت کنند.

بعد از اینکه یک انتشار کرنل باعث آسیب دیدن سیستم کاربران شد، «سیاست signoff هسته» معرفی شد.از آن پس تمام به‌روز‌رسانی‌ها برای مخزن هسته باید ابتدا از مخزن آزمایشی عبور کنند و پس از دریافت multiple signoffs از دیگر توسعه‌دهندگان قادر به حرکت خواهند بود.Over time, it was noticed that various core packages had low usage, and user signoffs or even lack of bug reports became informally accepted as criteria to accept such packages.

In late 2009/the beginning of 2010, with the advent of some new filesystems and the desire to support them during installation, along with the realization that core was never clearly defined (just "important packages, handpicked by developers"), the repository received a more accurate description.